Oscar Wilde, De Profundis // @i-wrotethisforme // Jorge Louis Berges // @smokeinsilence //@viridianmasquerade //Jorge Louis Berges // @honeytuesday // Kaveh Akbar // F. Scott Fitzgerald // AKR //Olivie Blake, from “Alone With You in the Ether” // Kaveh Akbar, Pilgrimage
Ilang beses ko na rin napapansin na iniiyakan ko yung hindi kami madalas magkita, tapos mas madalas pa sila magkita ng mga kaibigan niya. Magkikita man kami laging ako yung nag-aaya. Para bang wala sa isip nya yung gusto nya ko makita, na magiging masaya sya pag nakita nya ko. Pero pag binanggit mo yun, galit pa sya. Hirap. Sobrang sakit na ng ulo ko kakaiyak. Sobra ding nakaka-drain at unproductive. Wala man lang akong nagawa sa araw na to kundi magmukmok sa kanya. When in fact, di naman all in yung pagka interes nya sakin, dati lang. Di ko makita sa kanya na gustong gusto nya ko kasama, na kawalan ako sa kanya. Nakakalungkot lang.
Mas nakakalungkot pa lalo pag nag open ka ng mga bagay na sana maging ganto tayo, or ganyan. Imbis na ang goal mo ay maiayos or patibayin pa relasyon nyo, ang nagiging labas lang sa huli eh, sobrang demanding mo na, na hindi ka marunong makuntento. Ang hirap lang.
Ang hirap lang na siya lang yung tao ko sa mundong to, sya lang yung pinagkakatiwalaan ko, sya lang yung kasiyahan ko, sya lang yung kaibigan ko, sya lang yung kelangan ko.. Ang hirap kasi, once na naramdaman mo na na hindi ka ganon sa kanya, na kaya nyang maging masaya na wala ka, mararamdaman mo n lang na ang unfair. Na bakit ganon? Na sana ganon rin ako, sana wala na lang akong pakiramdam.
